Stressreactie

Zelfzorg is luisteren naar wat je lijf je vertelt en daar ruimte aan geven. 

Afgelopen zondag gebeurde er iets wat me raakte en me tegelijk herinnerde aan hoe wijs het lichaam is als we bereid zijn ernaar te luisteren. 

Mijn lichaam schoot direct in een stressreactie toen ik het alarm van een beademingsapparaat hoorde. Mijn man was daar dag en nacht afhankelijk van. Dit was de eerste keer sinds zijn overlijden twee maanden geleden, dat ik dit geluid weer hoorde. 

 Ik voelde mijn hartslag versnellen. Er kwam een opgejaagd, machteloos gevoel omhoog, alsof mijn lichaam zich herinnerde hoe afhankelijk hij was van mijn handelen en hoeveel verantwoordelijkheid dat met zich meebracht. 
De tranen stonden meteen in mijn ogen. Ik heb ze toegelaten, ook al stond ik in een ruimte vol mensen. Ik onderdrukte de emotie niet, maar gaf haar direct ruimte omdat ik wist ik dat mijn lichaam me iets wilde vertellen, als ik bereid was ernaar te luisteren. 
 

Wat me daarna vooral verbaasde was hoe snel mijn lichaam reageerde. Nog vóórdat mijn hoofd er woorden voor had was de spanning er al. 
Een duidelijke reminder: het lichaam onthoudt. 

In dat moment heb ik bewust gedaan wat ik zelf heb geleerd en begeleid binnen coaching en NLP. Niet om het gevoel weg te halen, maar om het te erkennen zonder erin te blijven hangen. 

 Ik nam de tijd om: 

Een ankerpunt onder het sleutelbeen te gebruiken om mijn zenuwstelsel te reguleren 

• Het gevoel toestemming te geven om er te zijn, zonder het te onderdrukken 

• Een herkadering in tijd toe te passen: 
  “Dit geluid is een herinnering. Er is nu geen dreiging.” 

• Op submodaliteitsniveau het geluid te veranderen: 
  ik maakte het doffer, zachter en verder weg 

Door dit te doen kon de spanning langzaam zakken. Mijn lichaam werd weer rustig. Ik bleef aanwezig, hier en nu. 

Voor mij zit hierin de kern van verwerking. 
Niet het verdriet wegnemen of “oplossen”, maar leren het te dragen zonder overweldigd te raken en te werken met hoe ervaringen in je lichaam en systeem liggen opgeslagen. 

Veel mensen doen onbewust het tegenovergestelde. 
Ze zetten door. Ze houden zich groot. Ze stoppen gevoelens weg. Tot het lichaam steeds harder gaat schreeuwen omdat het gehoord wil worden. 

Wat doe jij als je iets voelt? 
Onderdruk je de emotie, omdat je denkt dat je verder moet? 
Of luister je naar je lichaam, dat je misschien iets probeert te vertellen? 

Als je voelt dat het tijd is om daar met aandacht naar te kijken, nodig ik je uit om je aan te melden voor een kennismakingsgesprek.  
Samen maken we een stappenplan dat bij jou past. Afgestemd op jouw tempo, jouw lichaam en jouw verhaal.